[oneshot - YBGD] ขอจันทร์

posted on 12 Sep 2011 13:07 by popfic in BB-fic-YBGD

Title           ขอจันทร์
By             pop
Pairing       YBGD
Rate           PG
 
 

Warning   Fluff, WAFF
 

a/n:                 เรื่องสั้นวันไหว้พระจันทร์ค่ะ คืนนี้ เรามาขอพรจากพระจันทร์กันนะคะ ^___^


 
 
 


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 
 
 




เวลาคุณมองพระจัีนทร์ คุณเคยเห็นกระต่ายขาวตัวหนึ่งอยู่บนนั้นหรือเปล่า?

ยิ่งวันพระัจันทร์เต็มดวงเหมือนคืนไหว้พระจันทร์แบบนี้ คุณจะยิ่งเห็นมันชัดขึ้น เจ้ากระต่ายน้อยที่ทำท่ากระโดดโลดเ้ต้น เหมือนกำลังเต้นรำ...

แต่อัีนที่จริง....

เจ้ากระต่ายน้อยไม่ได้เต้นรำอยู่หรอกนะ....

มันกำลังทำงานอยู่ต่างหากล่ะ....



 
 
 
 
 



“โอย....”

กระต่ายขาวยองเบวางกองเอกสารในอ้อมแขนลงบนโต๊ะเตี้ยตัวเล็กข้างๆ ยกพื้นที่ปูลาดด้วยผ้าแำพรและผ้าไหมสีสวย

“ปีนี้ดูเหมือนจะเยอะกว่าทุกปีเลยขอรับ”

มันปาดเหงื่อพลางหันไปมอง “เจ้าหญิงพระจันทร์” ในชุดประจำชาติสีสดใสที่กำลังกวาดตาอ่านเอกสารตั้งเบ่อเิริ่มตรงหน้าอย่างตั้งใจ ใครกันนะ ที่คิดว่าคนบนพระจันทร์ต้องเป็นผู้หญิง? ในเมื่อ ทั้งท่านจียงและตัวมันเองน่ะ เป็นผู้ชาย เจ้าหน้าที่อื่นๆ ที่ดาวดวงอื่นส่วนใหญ่ก็เป็นผู้ชายทั้งนั้นแหละ ต้องใช้แรงงานแบบนี้ ผู้หญิงที่ไหนจะมาทำกันล่ะ

“ท่านจียงจะอ่านหมดนั่นจริงๆ หรือขอรับ ถ้าอ่านไม่ไหวก็ข้ามไปบ้างก็ได้นะขอรับ”

มันทรุดตัวลงนั่งแปะ ยื่นขาสั้นๆ ไปด้านหน้า แล้วนวดน่องเบาๆ

“โอยยย วิ่งขึ้นวิ่งลงโลกกับพระจันทร์จนปวดขาไปหมดแล้ว”
 
เจ้ากระต่ายบ่นหงุบหงิบเบาๆ แต่ดูเหมือน “ท่านจียง” ของมันจะได้ยิน เพราะร่างบอบบางที่มีผิวขาวหมดจดแถมยังกระจ่างเหมือนจันทร์วันเพ็ญหัวเราะคิก

“ยองเบอา หมู่นี้ไม่ฟิตหรือไง วิ่งแค่นี้ก็บ่นเหนื่อยแล้ว เที่ยวเล่นมากไปล่ะสิ”

ยองเบยู่ปาก ท่านจียงนะ ทำเป็นรู้ทัน

“ไม่ใช่นะขอรับ ก็แค่ ปีนี้คำขอมันมากเป็นพิเศษเท่านั้น”

จียงมองกองเอกสารที่แทบจะล้นห้องแล้วถอนใจ

“จริงของเจ้า ปีนี้มากกว่าปีก่อนๆ จริงๆ”

“แล้วท่านจียงจะอ่านทั้งหมดนั่นจริงๆ หรือขอรับ” ยองเบผุดลุกขึ้น มันคิดว่าจะกลับไปที่โลกอีกซักรอบ ไม่นานจะเที่ยงคืนแล้ว มันจะไปปิดตู้รับคำร้อง

ท่านจียงของมันพยักหน้า

“อืมม ก็อ่านไปเกินครึ่งแล้่วนี่นะ คงอ่านจนหมดนั่นแหละ”

กระต่ายขาวทำเสียงงึมงัมในลำคอ ทำให้เจ้านายของมันเงยหน้ามองอีกครั้ง

“อะไรอีกล่ะ” จียงถามกลั้วหัวเราะ

“ก็... คำร้องพวกนั้นน่ะ ขอแต่เรื่องความรักทั้งนั้นเลยเหรอขอรับ”

“แน่นอน ก็แผนกของเราดูแลคำร้องเรื่องความรักนี่นา” จียงยิ้มให้ แต่ดวงตาของยองเบฉาบด้วยแววครุ่นคิดบางอย่าง  

“ฮึ้บ!!!”

จียงเหลือบตาขึ้นมอง เมื่อกระต่ายขาวกระโดดลุกขึ้น

“นั่นจะไปโลกอีกเหรอ มันจวนจะเที่ยงคืนแล้วนะ” เขาถาม ก้มหน้าลงอ่านคำร้องต่อ

“ขอรับ ไปรอบสุดท้าย ไปปิดตู้รับคำร้องด้วยขอรับ”

จียงทำเสียงอืมรับในลำคอเมื่อยองเบเดินออกจากห้องไป

แต่เมื่อกระต่ายขาวลับไปจากสายตา ร่างบางก็ถอนใจหนักๆ วางคำร้องที่อ่านอยู่ลงบนโต๊ะ และจ้องบานประตูที่อีกฝ่ายเพิ่งออกไปเมื่อครู่

แววครุ่นคิดบางอย่างฉาบอยู่ในดวงตาเล็กคู่นั้น



 
 
 




ยองเบมองกองคำร้องอีกตั้งใหญ่พลางถอนใจเฮือก

มันหันมองนาฬิกา แล้วเอื้อมมือไปจะกดปุ่มปิดตู้รับคำร้อง แต่ชะงักมือ คิดอยู่ครู่หนึ่ง... ก่อนจะหยิบใบคำร้องเปล่าๆ ขึ้นมาแล้วเขียนบางอย่างลงไป...

ยองเบถอนใจมองกระดาษที่ตัวเองเขียน ก่อนจะวางลงบนกองเอกสารคำร้องชุดสุดท้าย กดปุ่มปิดตู้ แล้วหันหลัง โดดกลับขึ้นไปบนพระจันทร์

ความรักงั้นเหรอ.... ยองเบเอง ก็อยากมีความรักเหมือนกันนะ.... อยู่บนพระจันทร์ มองลงมาก็เห็นผู้คนมากมายมีคนรักอยู่เคียงข้าง ไปเดทกัน ไปเที่ยวกัน คุยกันจุ๋งจิ๋งหนุงหนิง ยองเบเอง... ก็อยากมี “แฟน” เหมือนกันนะ

กระต่ายขาวเหลือบมองใบคำร้องของตัวเอง..... จะได้ผลหรือเปล่านะ....


 
 
 
 





“ยองเบอา....”

ยองเบกำลังรดน้ำพรวนดินแปลงดอกไม้ในสวนเมื่อได้ยินเสียงท่านจียงเรียก

“ขอรับ”

มันขานรับพร้อมกับเดินเข้าไปหาที่ห้องด้านใน

ท่านจียงยังนั่งจมอยู่กับกองคำร้องที่โต๊ะตัวเล็ก ถึงแม้ตอนนี้จะทำเรื่องเสร็จไปแล้วเกินสามในสี่ส่วน แต่ก็ยังเหลือเอกสารอยู่อีกมากพอควร

“คำร้องนี้.... ของเจ้าเหรอ”

ยองเบใจหายวูบ มันลืมนึุกไป ว่าท่านจียงอาจจะจำลายมือมันได้ กระต่ายขาวเงยหน้าสบตากับผู้เป็นนาย แล้วก็ยิ่งใจหายกว่าเก่า มันไม่เคยเห็นท่านจียงทำหน้ายุ่ง คิ้วขมวดมุ่น ดวงตาขุ่นมัวแบบนั้นมาก่อน

“ข่ะ... ขอรับ... คือข้า... เอ่อ... ข้าก็เขียนไปอย่างนั้นเองแหละขอรับ ท่านจียงทิ้งมันไปเถอะขอรับ”

กระต่ายน้อยกระเถิบเข้าใกล้หมายจะดึงคำร้องที่ทำมันอับอายออกจากมือเล็ก แต่เจ้านายของมันชักมือหนี

“ไม่ได้หรอก ข้าจะทิ้งไปได้ยังไง นี่เป็นคำร้องนะ”

จียงคลี่มันอ่านอีกครั้ง

“ขอให้ข้าได้เจอคนรักด้วย.... อย่างนั้นหรือ...”

แก้มของกระต่ายขาวแดงก่ำ มันอายจนแทบจะมุดพระจันทร์หนี พอเงยหน้ามองอีกทีก็เห็นท่านจียงเอาตราประทับลงบนคำร้องนั้น

“ผ่าน... ยองเบ คำขอของเจ้าจะเป็นจริง”

ยองเบตะลึงมองเจ้านายตัวบาง อ้าปากค้าง

“จ่ะ...จริงหรือขอรับท่านจียง ข้าจะได้เจอคนรักจริงหรือขอรับ”

ละล่ำละลักถามอย่างแปลกใจเป็นที่สุด ท่านจียงของมันพยักหน้า

“จริงสิยองเบ... คนรักของเจ้า ก็คือคนที่เจ้ารู้สึกห่วงใย คนที่เจ้าอยู่ด้วยแล้วสบายใจ คนที่มอบความรักให้เจ้ากลับคืนยังไงเล่า เมื่อเจ้าได้เจอคนคนนั้น เจ้าก็จะรู้เองนั่นแหละ”

ทำไมไม่รู้ ยองเบรู้สึกว่าตอนที่พูด ท่านจียงดูเหน็ดเหนื่อยอย่างประหลาด

“จงลงไปที่โลกมนุษย์ จงเดินทางไปที่ดาวดวงอื่น แล้วตามหาคนรักของเจ้าเุถิด เจ้าได้พรจากข้าแล้ว เจ้าจะพบคนรักของเจ้าแน่ๆ”

จียงวางใบคำร้องของยองเบลงในตั้งเอกสารที่ “ผ่าน” การตรวจสอบ แล้วโบกมือเป็นเชิงให้มันไป

ยองเบดีใจนัก มันรีบก้มขอบคุณอย่างเริงร่า แต่ก่อนที่จะออกไปพ้นประตูนั่นเอง มันก็ฉุกคิดได้ว่า

“แล้ว.... ท่านจียงจะอยู่ยังไงล่ะขอรับ ในเมื่อข้าไม่อยู่...”

มันหันกลับไป ท่านจียงกำลังนิ่วหน้าอ่านคำร้องอีกใบอยู่ และทำเสียงฮึมฮัมในลำคอ

“ท่านจะกินข้าวเย็นยังไง จะอาบน้ำยังไง จะนอนยังไง...”

กระต่ายขาวบ่นกับตัวเอง... ก็ในเมื่อมันเป็นคนดูแลทุกอย่างของท่านจียง ถ้ามันไม่อยู่แล้วใครจะทำเรื่องพวกนั้นล่ะ...

“ไปเถอะน่า เจ้าอยากไปหาคนรักไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าอยู่ได้”

จียงตอบทั้งที่ไม่เงยหน้าจากเอกสาร ยองเบรั้งรออยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหัวเล็กน้อย

“ถ้าเช่นนั้นข้าลานะขอรับ แล้วจะรีบกลับมาขอรับ”
 
 
 
 
 
 





กระต่ายขาวยองเบลงมายังโลกมนุษย์ และกลายร่างเป็นชายหนุ่มผิวขาวหน้าตาคมคาย แม้จะตัวเล็กไปหน่อยก็ตาม (ก็แหม... เขาเป็นกระต่าย) ยองเบเที่ยวเล่นไปตามที่ต่างๆ ได้พบผู้คนเยอะแยะ ทั้งหญิงชาย และเพราะยองเบน่ารัก ถึงจะขี้อายแต่ก็เข้ากับคนอื่นได้ง่าย มันเลยมีเพื่อนเพิ่มขึ้นมากมายในเวลาสั้นๆ
แน่นอน ยองเบพยายามมองหา "คนรัก" จากคนเหล่านั้น

แต่ก็ไม่เจอ.....
 
 
 







มันออกเดินทางจากเมืองหนึ่งไปยังอีกเมืองหนึ่ง จนสุดท้าย จากดาวดวงหนึ่งไปยังอีกดวงหนึ่ง เพื่อตามหาคนที่น่าจะเป็นคนรัก

แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่เจอคนที่ใช่




วันเปลี่ยนเป็นอาทิตย์ แล้วก็จะสองอาทิตย์ และยองเบเริ่มเป็นห่วง....


 
 
 
 
 
 
 


กระต่ายขาวนั่งห้อยขาอยู่บนระเบียงของเรือนพักขนาดใหญ่หลังหนึ่ง ทอดสายตามองจักรวาลที่อยู่เบื้องหน้าแล้วถอนใจหนักๆ หูยาวสีขาวของมันตกลู่ ไหล่ก็ตก แขนขาก็ตกเหมือนหมดแรง

“เป็นอะไรไปเจ้ากระต่าย”

เสียงห้าวๆ ทำให้มันหันกลับไปมอง

“พี่หมีใหญ่....”

ใช่ ยองเบมาอยู่ที่กลุ่มดาวหมีใหญ่ และคนที่ทักมันก็คือเจ้าแห่งกลุ่มดาวหมีใหญ่ ท่านฮงจุน หรือที่ยองเบเรียกติดปากว่าพี่หมีใหญ่นั่นเอง

“ข้า.... ข้าคิดว่าคำร้องของข้าคงไม่สำเร็จแล้วหละ”

“คำร้องอะไรล่ะ” พี่หมีใหญ่เดินมาทรุดตัวลงนั่งใกล้ๆ เจ้ากระต่ายบนระเบียง มือใหญ่ยกขึ้นลูบหัวมันอย่างเอ็นดู

“ก็... ข้าขอให้ได้พบกับคนรักน่ะ แต่นี่ออกเดินทางตามหามาก็นานแล้ว ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอซักที”

พูดจบยองเบก็ถอนหายใจอีกรอบ

พี่หมีใหญ่ของมันหัวเราะเสียงต่ำๆ

“นี่ เจ้ากระต่ายโง่ บางที คนรักของเจ้าอาจจะอยู่ใกล้กว่าที่เจ้าคิดก็ได้นะ”

ยองเบเงยหน้ามองพี่หมีตัวโตอย่างงุนงงสงสัย

“ดูอย่างข้าสิ ข้าน่ะ ไม่เคยละสายตาจากใครคนหนึ่งได้เลย กลุ่มดาวของข้า จะชี้นำไปหาเขาตลอด แต่ข้าก็ไม่เคยรู้ตัว ว่าเขานั่นแหละ ที่เป็นคนรักของข้า อีกครึ่งหนึ่งของวิญญาณข้า ข้าได้แต่จ้องมองเขา แล้วก็หาความหมายให้กับความรู้สึกของตัวเองไปต่างๆ นาๆ ทั้งๆ ที่มันแสนจะง่าย… มันคือความรัก”

ยองเบขมวดคิ้ว

“พี่หมายถึงพี่หมีเล็กน่ะเหรอ” คนข้างตัวหัวเราะพร้อมกับพยักหน้า

“แต่พี่ก็เป็นแฟนกันแล้วนี่นา” ยองเบหัวเอียง

“แต่พี่เขาก็ใช้เวล