Title            เมื่อยองเบเป็นน้องหมา 3 : ซุปข้าวโพด
by               pop
Pairing       TEDTOP feat. YB 
Rating        15+

 

a/n:            พายองเบน้องหมามาคั่นเวลาอาบน้ำคับป๋ม >/////< 

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

"พี่ อยากกินซุปข้าวโพด"

 

เท็ดดี้เงยหน้าจากจอคอมมองเด็กโข่งที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่แล้วถอนใจ

 

ช่วงที่ผ่านมานี่ไม่รู้ซึงฮยอนเป็นอะไร ร้องจะกินแต่ซุปข้าวโพดๆ จะกินข้าวโพดหมดไร่แล้วมั้ง

 

แพ้ท้องหรือเปล่าก็ไม่รู้

 

หนุ่มหน้าขาวที่ตอนนี้ไว้หนวดหรอมแหรมพอให้ดูแมนลุกขึ้นก้าวยาวๆ ไปในครัว มีอีกหนึ่งหนุ่มและอีกหนึ่งเด็กชายเตาะแตะตามมา

 

ซึงฮยอนหยุด ยองเบก็หยุด ครัวยังเป็นสถานที่ต้องห้ามที่ยองเบต้องเฝ้าระวังตั้งแต่เหตุการณ์เต้าหู้ทรงเครื่องครั้งนั้น

 

เท็ดดี้เปิดตู้กับข้าวและพบว่าชั้นวางอาหารกระป๋องว่างเปล่า

 

“อ่าว”

 

คำอุทานสั้นๆ ของเท็ดดี้ทำให้ซึงฮยอนเลิกคิ้ว

 

“หมดแล้วอ่ะ หมดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ตอนนั้นว่าซื้อไว้เยอะแล้วนะ” เขาเกาหัวแกรกๆ หันไปก็เห็นซึงฮยอนทำหน้าตางอแงเหมือนจะร้องไห้

 

“น่าๆ ดึกแล้ว อย่ากินเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปซื้อมาใหม่ละกันนะ”

 

ดวงตากลมเหมือนตากวางทำท่าจะรื่นน้ำ ปากเล็กๆ หยักๆ เม้มจนเหลือเป็นเส้นบาง

 

“น่าๆ ซึงฮยอน นายกินซุปข้าวโพดทุกวันเลยพักนี้ มันก็หมดเร็วสิ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปซื้อมาเก็บไว้ให้ใหม่นะ”

 

คราวนี้ไม่พูดเปล่า เท็ดดี้ปิดตู้ เดินไปโอบเด็กโข่งให้ไปด้วยกัน ต้องตะล่อมเข้านอน

 

“ป่ะ ไปนอนกันเถอะ อาบน้ำแปรงฟันก็แล้ว นอนดีกว่าเนอะ อย่าเพิ่งกินเลย”

 

โชคเขายังดี ที่เด็กหน้าตาบึ้งตึงยอมให้พาเข้านอนโดยไม่แผลงฤทธิ์

 

เขาเหมือนได้ยินเจ้าหมาเล็กถอนใจอย่างโล่งอกทีหนึ่งก่อนจะตุบตับกลับไปนอนในตะกร้าประจำตำแหน่ง

 

 

 

 

 

ถ้าซึงฮยอนจะชอบกินซุปข้าวโพดขนาดนั้น....เขาควรจะลองทำเองดูไหม?

 

คำถามนี้ผุดขึ้นในหัวของเท็ดดี้เมื่อลืมตาตื่นวันรุ่งขึ้น

 

อย่างเขาเนี่ย จะทำได้ไหม ผู้ชายที่ฝากชีวิตกับอาหารนอกบ้าน หรือพวกฉีกซองแงะกระป๋องอย่างเขา

 

เป็นเรื่องที่น่าคิด และน่าลอง ถึงเท็ดดี้จะไม่ค่อยมั่นใจนัก แต่ซุปข้าวโพด ไม่น่าจะยากอะไร... ใช่ไหม?

 

จะบ่ายสามแล้ว และซึงฮยอนยังหลับอยู่ เท็ดดี้ย่องไปคุ้ยหาสูตรซุปกับอากู๋ก๊อกแก๊ก ก่อนจะย่องออกไปซื้อของที่ซุปเปอร์ ไม่ลืมกำชับให้ยองเบดูแลซึงฮยอนดีๆ ด้วยการโกยเจ้าลูกหมาไปกองไว้กับพ่อมันบนเตียง

 

(แน่นอน ซึงฮยอนรวบหมาเล็กไปกอดทันที)

 

แต่กว่าเขาจะกลับมาถึงบ้าน ซึงฮยอนก็ออกไปทำงานเสียแล้ว เท็ดดี้หอบข้าวของที่ซื้อมาเข้าครัว มียองเบหูตั้งหางกระดิกริกๆ วิ่งตามอย่างตื่นเต้น

 

 

 

 

 

 

คืนนั้นซึงฮยอนกลับมาเห็นเท็ดดี้กำลังฝานข้าวโพดจากฝักลงในชามด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ

 

“ทำอะไรน่ะพี่”

 

“ซุปข้าวโพดไง”

 

หนุ่มตัวสูงหน้าขาวที่มีไรหนวดครึ้มรอบริมฝีปากและคางตอบโดยไม่เงยหน้า พยายามฝานเม็ดเหลืองๆ ของข้าวโพดให้ลงชามเยอะที่สุด แต่ดูจะไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่ เพราะพวกมันพากระจัดกระจายเหมือนสะเก็ดระเบิดสีเหลืองขนาดเล็ก

 

“ขนาดนั้น? เปิดกระป๋องกินดีกว่ามั้ยพี่” ซึงฮยอนเดินเข้ามานั่งเท้าคางที่โต๊ะกินข้าว เฝ้ามองคนอายุมากกว่าจดจ่อกับการทำอาหารให้ตัวเองกินซักพักแล้วก็ถามขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

“นี่....พี่เคยเสียใจมั้ยที่มาคบผม พี่ควรจะมีผู้หญิงซักคนทำกับข้าวอร่อยๆ ให้กิน แทนที่จะเป็นผม ที่แค่หุงข้าวยังไหม้” เท็ดดี้ชะงักมือ เหลือบตาขึ้นมองหน้าคนพูด ก็เห็นทำนิ่ง เขายักไหล่ตอบ

 

“การทำอาหารไม่เกี่ยวว่าเป็นผู้หญิงผู้ชายซักหน่อย กุ๊กเก่งๆ เป็นผู้ชายมีออกถมไป”  เท็ดดี้เอามีดที่ฝานข้าวโพดอยู่ชี้หน้าซึงฮยอนที่หัวเราะเล็กน้อยแล้วพึมพำบางอย่างที่เหมือนกับ แต่พี่ไม่ใช่กุ๊ก เขาแยกเขี้ยวใส่เด็กหนุ่ม แล้วก้มหน้าก้มตามฝานข้าวโพดต่อ ก่อนจะเอ่ยเรื่อยๆ

 

“นายซะอีก ควรจะมีสาวน่ารักๆ มาทำอะไรอร่อยๆ ให้กิน ไม่ใช่ตาแก่ที่ทำได้แต่อาหารกึ่งสำเร็จอย่างพี่”

 

ซึงฮยอนหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง

 

“ผู้หญิงทำให้ผมได้อย่างที่พี่ทำซะที่ไหนกันล่ะ”

 

หนุ่มหน้ามนไม่ทันเห็นว่าเท็ดดี้หยุดฝานข้าวโพดในมือ

 

หนุ่มหนวดงาม เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาเรียวเล็กเป็นประกายวิบวับ

 

ยัง ซึงฮยอนยังไม่รู้ตัว

 

“อืมมม เหรอ....”

 

เสียงยานคานของเท็ดดี้ฟังดูอันตราย หนุ่มหนวดวางมีดกับฝักข้าวโพดลงในชาม ผลักไปข้างหนึ่ง ก่อนจะดึงทิชชู่มาเช็ดมือ

 

“งั้น.... พี่ว่าเรามาทำอะไรแบบที่ผู้หญิงทำไม่ได้กันมะ”

 

ซึงฮยอนรู้ตัวอีกทีเท็ดดี้ก็มายืนอยู่ตรงหน้า เขาเงยหน้าอ้าปากหวอ

 

“เฮ้ย เดี๋ยวสิพี่ ทำอะไรนะ” ไม่ทัน ซึงฮยอนไม่ทันคนแก่กว่าจริงๆ ตะกี๊ยังทำกับข้าวให้กินอยู่แป๊บๆ แล้วนี่...

 

“ก็นายพูดขึ้นมาพี่เลยนึกได้ไง”

 

“เดี๋ยวพี่ นี่พี่จะ....” ตาวาวๆ ของคนตรงหน้าคงเป็นคำตอบที่ดีที่สุด เพราะซึงฮยอนหน้าแดงแปร๊ด เขาหลบตา มองหาทางหนีทีไล่

 

“อะไรกัน เพิ่งกลับมาน้ำท่ายังไม่ได้อาบเลย”

 

“ไม่ต้องหรอกน่า”

 

เผลออีกแป๊บเดียวโลกของซึงฮยอนก็หกคะเมนตีลังกา

 

“เฮ้ย พี่เท็ดดี้ เดี๋ยวสิ เฮ้ย”

 

“ซึงฮยอนน่ะ ห๊อมหอมชื่นใจอยู่แล้ว”

 

มือใหญ่บีบสะโพกของคนที่เขาจับพาดไหล่ไปทีหนึ่งอย่างหยอกล้อ ก่อนจะหัวเราะ แล้วออกเดินไปทางห้องนอน

 

“เดี๋ยว ไม่เอา พี่ ไหนว่าจะทำซุปไง”

 

“ไว้เดี๋ยวต้มจากกระป๋องให้นะ แต่หลังจากนี้นะ”

 

“พี่เท็ดดี้ ไอ้พี่ลามก ปล่อยผมนะ ยองเบ! ยองเบช่วยป๊าด้วยยยยย”

 

ซึงฮยอนโวยวายเมื่อสายตากวาดไปเจอลูกชายตัวน้อย แต่ยองเบเพียงปรือตาขึ้นมองจากตะกร้าที่มุมห้อง หูตั้งของมันกระดิกเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อ แต่พอเห็นว่าอะไรเป็นอะไร เจ้าหมาน้อยก็ถอนใจ ขยับตัวนิดหนึ่งแล้วหลับต่อ

 

ก็ยองเบเห็นป๊ะป๋าเท็ดดี้แบกป๊ะป๋าซึงฮยอนเข้าห้องมาตั้งไม่รู้กี่รอบแล้วนิ่คร้าบบ ปกติจะตายไป ยองเบนอนต่อดีกว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

ส่งท้าย

 

“นี่....” แขนยาวรวบเอวคนตัวขาวที่ยังหอบเหนื่อยเข้าหา แผ่นหลังของซึงฮยอน แนบกับแผ่นอกเขา ร่างกายของทั้งสอง เข้ากันได้พอเหมาะพอเจาะเหมือนช้อนคู่กับส้อม

 

“อะไรอีก ไม่ไหวแล้วนะพี่ หมดแรงแล้ว”

 

เสียงห้าวๆ ตอบตวัดๆ แต่ก็หวานรื่นหูคนฟังนักหนา

 

เท็ดดี้หัวเราะหึหึ

 

“นี่... พี่แค่จะบอก ว่ามีนายแล้ว พี่ไม่อยากได้สาวที่ไหนอีกหรอก นายน่ะ ทั้งน่ารัก ทั้งสวยกว่าสาวๆ พวกนั้นเป็นไหนๆ รู้ตัวมั้ยล่ะ หืม?”

 

ก่อนจะกดครึ่งปากครึ่งจมูกลงบนหัวไหล่กลมมนเนียนเหมือนผ้าแพรนั่นเสียอีกทีหนึ่ง และได้กำปั้นขนาดไม่เล็กนักทุบที่ท่อนแขนเป็นคำตอบ

 

เท็ดดี้กระชับอ้อมแขน กอดซึงฮยอนไว้แนบอก

 

ก่อนจะ

 

“นี่....”

 

“อะไรอีกล่ะ” เสียงง่วงๆ ถาม

 

“อีกรอบไม่ได้จริงๆ เหรอ...”

 

คำตอบคือซึงฮยอนคว้าหมอนใกล้มือฟาดใส่คนที่กอดอยู่ด้านหลังอย่างไม่ปราณี

 

 

 

 

 

 

 

จบเต๊อะ... 

 
Tags: bigbang, fic, tedtop